Ziekenhuiservaring van student Wouter Rotteveel

Nu mijn eerste twee maanden in Tamale West Hospital er bijna opzitten en ik deze week op mijn nieuwe afdeling begin is er al van alles gebeurd. De eerste verbazing (of schrik?) is over en ik begin het systeem aardig door te krijgen. Mijn eerste maand heb ik doorgebracht op de OPD (out-patiënt department) en hier heb ik kennis gemaakt met de ziektebeelden die hier veel voorkomen. Voornamelijk zijn dit: malaria (severe en simple), hypertensie, verkeersongeluk, slangenbeet, CVA, sepsis (met verschillende oorzaken), leverproblemen (meestal hepatitis) en zwangerschapskwalen. Nadat triage op deze afdeling plaatsgevonden heeft en er besloten is dat de patiënt opgenomen moet worden kan dit bijvoorbeeld gebeuren op Male Ward Medical, de afdeling waar ik de afgelopen drie weken heb doorgebracht. Op deze afdeling komen in principe mannelijke patiënt van boven de 13 jaar oud die geen chirurgische klachten hebben. Nu schijnt het geen uitzondering als er hiervan afgeweken word en zo liggen er ook kinderen met thoraxdrainages op de afdeling. Van de 18 bedden die op de afdeling horen te staan zijn er maar 13 aanwezig en niemand kan me vertellen wat er met de laatste vijf bedden gebeurt is.

Werken in een governmental hospital in Ghana betekend, improviseren. De overheid zorgt voor een minimum aan materiaal als spuiten, naalden en verbandmiddelen. Echter, als dit op is duurt het weken voordat het aangevuld kan worden. Zo heeft het ziekenhuis nu al weken enkel nog 2cc en 100cc spuiten. De afdeling bestaat uit één grote zaal. Hierin staan de 13 bedden, hangen wat ventilatoren en is een wasbak met kraan. De toiletten – gaten in grond – zijn buiten.

De schaarste waarin een overheidsziekenhuis in Ghana moet zien te overleven eist zijn tol. Laat mij enkele voorbeelden geven.

CVA patiënt

Er ligt een patiënt met CVA verschijnselen op de afdeling. Of dit CVA een bloeding of infarct betreft is onbekend omdat het ziekenhuis niet over een CT-scan beschikt. Nu is er in Tamale één CT-scan (Tamale Teaching Hospital beschikt hierover) maar dit kost de patiënt 350 Ghanese Cedi (= €74,41). Ook vervoer moet dan op eigen kosten gearrangeerd worden. Familie kan dit niet betalen en dus wordt er besloten om conservatief te behandelen. In de loop van de dagen gaat de patiënt vlug achteruit en de familie kan de i.v. medicatie niet meer betalen. Ook is het ziekenhuis door de zuurstofcilinders heen en stopt de patiënts zuurstoftherapie. Helaas haalt de patiënt het einde van de week niet.

Slangenbeet

Op de afdeling ligt een patiënt met een slangenbeet. Het betreft een man van eind veertig die tijdens het werk op zijn boerderij door een slang gebeten is. De man is echter een week geleden al gebeden maar heeft eerst hulp ingeroepen van een medicijnman die herbal medicine toepast. Dit heeft niet geholpen en na een week komt hij toch naar het ziekenhuis. Helaas is de man in zo’n stadium dat het tegengif geen effect meer heeft en de man het niet overleefd. In Ghana hebben de meeste mensen veel vertrouwen in lokale klinieken die herbal medicine toepassen.

Thoraxdrainage

Een elfjarige jongen met een thoraxdrain ligt bij mij op de afdeling. Dit omdat zowel de paediatric als surgical ward vol liggen. Het drainagesysteem moet de patiënt zelf aanschaffen en een vacuümdrain is aanzienlijk prijziger dan een ‘gewone’. Zo heeft deze jongen dus een normale drain terwijl hij een vacuümdrain nodig heeft. Dit zorgt ervoor dat de genezing aanzienlijk vertraagd. Als de drain dan eindelijk verwijderd kan worden gebeurd dit zonder (plaatselijke) verdoving, dit is namelijk op.

Zoals je in bovenstaande voorbeelden leest leiden armoede, onwetendheid en schaarste aan materiaal tot onnodige pijn, vertraagde genezing en soms zelfs overlijden.

Wel lijkt het of mensen hier veel meer kunnen hebben dan wij in Nederland. Men word hier minder snel ziek.

Privacy-instellingen

Wij optimaliseren graag onze website, daarom maken wij gebruik van cookies. Wijzig je voorkeuren of bekijk ons privacybeleid.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen